.

گالری انجمن

ورود به سایت

حاضرین در سایت

ما 16 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

گردهمایی فعالان حوزه سنگ

 

 

نمایشگاه سنگ ترکیه (eurasia natural stone) در تاریخ ۲۲ الی ۲۶ اگوست ۲۰۱۷ توسط انجمن سنگ استانبول برگزار شد. علیرضامصفا که از فعالین صنعت سنگ کشور است، گزارش کوتاهی از این نمایشگاه تهیه کرده‏ که در ادامه می‏خوانید.

سال 2017 شهر استانبول میزبان ۵۰۰ صنعتگر عرصه سنگ از هشتاد کشور دنیا در نمایشگاهeurasia natural stoneبود. از ایران حدود 80 نفر در این نمایشگاه حضور یافتند. نکته جالب توجه اینکه در ساختمان‏های این شهر، اثری از سنگ دیده نمی‏شود و تنها موارد مصرف به تعداد محدود در مراکز خرید و هتل‏ها است، البته اگر گرانیت‏های چینی مترو و فرودگاه را مستثنا کنید.

تقریبا هیچکدام از غرفه‏ ها ‏طراحی شده نبودند و گویا در یک عزم جمعی، این هزینه هنگفت غرفه‏ سازی تبدیل شده بود به پرداخت هزینه برای دعوت و بازدید ۵۰۰ مشتری بالقوه که برای هر فرد در طی این چهار روز، جلساتB2Bدر نظر گرفته شده بود.

نمایشگاه استانبول اگر چه به لحاظ متراژ و تکنیک و روش عرضه در غرفه‏ داری، حرفی برای گفتن نداشت ولی پر بود از درس و آموزه‏ های فراوان برای صنعتگران ما ...

در پی یافتن پاسخ این سؤال بودم که به راستی علت موفقیت ترک‏ها در صادرات سنگ کجاست؟ روز افتتاحیه، کمی قبل از مراسم به نمایشگاه وارد شدم و به بررسی غرفه‏ ها و محصولات پرداختم تا شاید علت این موفقیت جهانی را پیدا کنم. تنوع چندانی دیده نمی‏شد؛ کیفیت آنقدر جذاب نبود که تمام علت این موفقیت باشد؛ با خودم فکر کردم حتما حمایت‏های دولت عامل اصلی این موفقیت است که پاسخ سؤالم را در مراسم افتتاحیه از صحبت‏های علی کاهیا اوغلو رییس انجمن سنگ استانبول گرفتم. کاهیا اوغلو با گله کردن از دولت، صحبت‏ هایش را آغاز کرد و از مانع تراشی ‏ها در برگزاری این رخداد بزرگ صنفی استانبول صحبت کرد و به اعضاء صنعت سنگ استانبول تبریک گفت که با پیگیری و اصرار فراوان موفق به دریافت مجوز برگزاری این مراسم شده‏اند. اینجا بود که فهمیدم همکاری دولت در آن کشور هم چندان تفاوتی با کشور ما ندارد و اتحاد و خواست صنفی یکپارچه و قانونمند هست که موجب قدرت انجمن‏ ها شده و موفقیت را رقم می‏زند.

سپس مشاور و مدیر بازرگانی انجمن سنگ استانبول صحبت کرد. این مشاور بازرگانی که تجربه سال‏ها فعالیت و موفقیت در صنعت پوشاک ترکیه را دارد، گفت: «همانگونه که ده سال پیش گفتم صنعت پوشاک ترکیه را پیشتاز خواهیم کرد و امروز می‏بیند برندهای پوشاک ترک از برندهای معروف جهان جلو زده‏اند, اکنون به شما می‏گویم صنعت سنگ ترکیه پیشتاز دیگر کشورها خواهد شد.»

نمایشگاه حدود 6000 متری استانبول، شامل سه بخش 2000 متری با غرفه‏ سازی بسیار ساده در بخش‏های ماشین ‏آلات، فرآوری سنگ‏های بریده شده و سنگ خام و معدن بود.

در بخش ماشین ‏آلات اره ساب، اره زنجیری، سیم برش، ماشین سورتر، موزائیک ساز اتومات، ربات سی ان سی ، فرز آبی ، قیچی زن کوچک ، باد بر زن و لوازم جانبی ارائه شده بود.

در بخش فرآوری انواع مرمریت بژ، طوسی، تراورتن، چینی سفید، لایم استون و مرمر دیده می‏شد که باید گفت به لحاظ کیفیت و قیمت قابل رقابت با سنگ‏های ایران نیستند.

در بخش معدن نیز معادن همان سنگ‏های بریده در سالن زیرزمین به صورت بسیار مرتب چیده شده بود که در وهله اول، چگونگی حمل و چیدمان آنها در سالنی سرپوشیده با سقفی که خیلی بلند نبود، تعجب برانگیز بود.

سنگ‏ها کیفیت و رنگ ویژه‏ ای نداشتند تا چشمانم را خیره کند و یا همانند گرانیت‏های برزیل از آرزوی رسیدن کشورم به این کیفیت و تنوع ناامید شوم.

تمام تلاش ترک‏ها بر نظم‏ دهی و پذیرایی مهمان‏ها متمرکز شده بود. سرویس رفت و آمد به هتل، مکان اقامت مناسب و نزدیک به نمایشگاه، کیفیت خوب هتل‏ها، تور بازدید شهر و لذت سفری روی آب، همه برای مهمانان نمایشگاه پرجاذبه بود.

بر اساس محاسبه ‏ای تقریبی، ترک‏ها برایاین برنامه حدود 2/5 میلیارد تومانهزینه کرده بودند و جالب اینکه سنگی در خور و قابل توجه، برای عرضه نداشتند.

در نمایشگاه، فضایی برای مذاکرات دو یا چند نفره با پرچم هر کشور و نام واحد تجاری اختصاص داده شده بود که فرصتی برای آشنایی کشورها را با هم فراهم می‏کرد. هیچ مانعی برای این ملاقت‏ها وجود نداشت و پذیرایی با انواع شربت و آب و چای و قهوه و شیرینی به صورت رایگان در جریان بود.

کشورهای خارجی عمدتا خریدار محصولات ترک بودند و یا از تنوع و کیفیت سنگ‏های ایران اطلاع نداشتند یا با ترسی حاکی از سوء مدیریت دولتمردان ما، از تبلیغات منفی بین ‏المللی علیه ایران صحبت می‏ کردند.

یک موضوع جالب که در نمایشگاه دیده می‏شد این بود که ترک‏ها با اینکه مردمی تندمزاج هستند و در مذاکرات دو نفره بین خودشان، ادبیاتی پرخاشگرانه دارند، در بازرگانی و تجارت و به دست آوردن سهم بیشتر از بازار، به هم کمک می‏کنند و بازیگران یک میدان هستند.

روز آخر نمایشگاه، فروشنده خوشحالی که روز قبل قرارداد خوبی بسته بود، همراه با چند عرب و چند هندی وارد نمایشگاه شد و غرفه‏ هایی را در نمایشگاه به صورت هدفمند انتخاب می‏کرد و با اصرار و تبلیغ زیاد سعی در به فروش رساندن محصولات ایشان داشت. قصدش این بود که همکارانش هم پایان نمایشگاه را با خوشحالی به پایان برسانند. یا شرکت دیگری که با مقدار زیادی اسلب مرمر در نمایشگاه حاضر شده بود و در روز آخر که مأیوس از فروش بود، همکاران ترک نگذاشتند او هم نمایشگاه را با دست خالی ترک کند و تمام مرمرها به مقصد آمریکا فروخته شد. از این نوع همکاری‏ها بسیار در نمایشگاه دیده می‏شد.

فرهنگ واژه دلالی در بین ترک‏ها بد محسوب نمی‏شود و واسطه‏ گری یکی از ارکان بازرگانی آنهاست. تولیدکنندگان از واسطه‏ های ترک حمایت می‏کنند. برنامه آنها برای بازاریابی این است که افرادی وظیفه حضور در بازارهای مختلف و جذب و معرفی محصولات ترک را در سراسر دنیا به عهده دارند و کوچکترین بازار ها برایشان بزرگ و بیشترین حجم تولید و موجودی برای آنها کم محسوب می‏شود. کمترین سود برایشان زیاد و بیشترین سفارش و تعدد مشتری، آنها را راضی نمی‏کند. بیشترین و بهترین حجم و کیفیت از بلوک‏های معادنشان را صادر می‏کنند و با آنچه باقی می‏ماند، بیشترین تولید را انجام داده و آن را هم صادر می‏کنند.

بیشترین هزینه انرژی و کارگر و مالیات را می‏دهند، ولی انرژی برای آنها ارزان است چون تا قطره آخر تولید می‏شود و هدر نمی‏رود. مالیات زیاد آنها از فرار مالیاتی ما کمتر است چون اعتبار و خدمات مالی آسان و ارزانی از دولت می‏گیرند و در نهایت، وجدانی دارند که فقط به تولید درست و تعهد به مشتری و سهم بازار بیشتر می‏ اندیشند و قانونی که تخلف نمی‏کند و راه تخلف را بسته است تا هزینه ‏های تخلف آنقدر گران باشد که حداقل برای فرصت‏ طلبان در انجام این نوع کارها توجیه نداشته باشد.